BENVIDA




BENVIDAS E BENVIDOS Á NOSA BITÁCORA. OGALLÁ QUE VOS SEXA DE UTILIDADE.

9 dic 2010

OS DEREITOS DA INFANCIA

NESTES PAÍSES ONDE XA SEMELLA QUE ESTÁN CONSEGUIDOS OS DEREITOS DAS NENAS E DOS NENOS, VÉN BEN MIRAR CARA AOS LADOS E DESCUBRIR QUE INDA FALTA MOITO...
Café dulce, café amargo on PhotoPeach

17 nov 2010

DEREITOS DA INFANCIA: ARTIGO 2º

O 20 DE NOVEMBRO DE 1959 A ASEMBLEA XERAL DAS NACIÓNS UNIDAS APROBOU A DECLARACIÓN DOS DEREITOS DAS NENAS E DOS NENOS.
UN ARTIGO MOI IMPORTANTE É O DO DEREITO QUE AS NENAS E OS NENOS TEÑEN  A QUE OS "AXUDEN A DESENVOLVERSE CON CORRECCIÓN E DE XEITO SA, TANTO NO PLANO FÍSICO, COMO NO INTELECTUAL, SOCIAL, MORAL,..."
PARA ESE DESENVOLVEMENTO TEÑEN QUE CONTRIBUÍR TODA A SOCIEDADE: A FAMILIA, A ESCOLA,... TEÑEN QUE MEDRAR SABENDO QUE ESTÁ BEN E QUE ESTÁ MAL, ONDE ESTÁN OS LÍMITES, CALES SON OS PERIGOS, QUE HÁBITOS POSITIVOS HAI QUE TER, COMO COMPORTARSE CON CORRECCIÓN,... NON PODEN MEDRAR SEN QUE SE LLES ENSINE A SER RESPONSABLES, A ESFORZARSE, A RESPECTAR, A MADURAR...
ESTE CONTO PODE AXUDARNOS A COMPRENDELO.

27 oct 2010

NON XULGUES SEN SABER

HAI QUEN XULGA SEN SABER... HAI QUE AGARDAR A COÑECER ANTES DE FACER XUÍZOS...

23 oct 2010

OUTRA FÁBULA: OS DOUS CANS

OS DOUS CANS
UNHA PERSOA TIÑA DOUS CANS. UN ERA UN CAN DE CAZA (CAZADOR) E O OUTRO PARA  A CASA .
CANDO O CAN CAZADOR SAÍA DE CACERÍA SE COLLÍA ALGUNHA PRESA, A DONA  REGALÁBANLLE UN ANACO AO CAN DA CASA. O CAN CAZADOR NON ESTABA CONTENTO CON ISTO E DÍXOLLE AO CAN DA CASA QUE ERA EL QUEN TRABALLABA E SUFRÍA, MENTRES QUE EL GOZABA DO TRABALLO ALLEO.
O CAN DA CASA DIXO:
- ¡NON ME RECLAMES A MIN, RECLÁMALLE Á DONA, POIS NO CANTO DE ENSINARME A TRABALLAR, ENSINOUME A VIVIR TRANQUILAMENTE DO TRABALLO ALLEO! E AGORA NON SEI BUSCAR A VIDA.

MORALEXA:
PIDE SEMPRE QUE TE ENSINEN A FACER ALGO, QUE POIDAS TRABALLAR, QUE POIDAS CONSEGUIR AS COUSAS POR TI... ESFÓRZATE EN APRENDELO CORRECTAMENTE.

SE FACEMOS DE ALGUÉN UNHA PERSOA INÚTIL, VÁINOLO REPROCHAR TAN PRONTO SE DECATE DISO.







9 oct 2010

LÍMITES AOS REIS DA CASA

Unha nova dos últimos días volve poñer sobre a mesa o tema dos límites, o exemplo familiar,...



Ter unhas normas claras, unhas rutinas diarias e uns horarios adecuados proporcionan seguridade ás nenas e aos nenos. Está comprobado que nun ambiente disciplinado, é mais doada a convivencia, desenvólvese a autoestima máis alta, hai máis autonomía e responsabilidade.

Poñemos normas, pero o malo é que pasamos a maior parte do tempo perseguindo ás nenas e aos nenos para lembrarlles cada unha delas: Recolliches? Fixeches os deberes? Lavaches as mans?... e acostumamos ás criaturas a que o que teñen que facer, faise cando avisamos.

Ás veces usamos ameazas para que cumpran, pero o malo é que como non cumprimos as ameazas, non cumprirán nunca.Vaise convertendo nun xogo entre familias e nenas e nenos, un xogo con regras cambiantes e un xogo que acostuman perder nais e pais.



Son inimigos da responsabilidade:

• Facer as cousas polas nenas e polos nenos

• Sobreprotexer e non esixir de acordo coas súas capacidades

• Quitar autoridade facéndolles ver que non pasa nada se non fan

• Recordarlle constantemente o que ten que facer, sen darlle oportunidade de que fagan

• Non ensinar a responsabilizarse

• Non revisar se cumpriron ou non, pensar que a responsabilidade aparece por arte de maxia.

• Permitir que boten a culpa a outras persoas do que non fan: “o compañeiro faloume e non me deixou facer” “a profe esixe moito” “estaba canso e non fixen” “é moito o que teño que facer”

• Non deixar que fagan as cousas soas e sós.

• Subestimar a capacidade das nenas e dos nenos: “teñen pouca idade” “é moito para que fagan” “non pode facer tanto”

• Dar prioridade a cousas que non o son: “non quero que pase a tarde facendo deberes, ten que ir a extraescolares”, “cando veño do traballo prefiro xogar con ela”,...

• Xustificar á nena ou ao neno cando non fai o que debe: “non puido facelo porque fomos ver a avoa”, “hoxe tiña natación” “chegamos tarde a casa”,...

Estes enlaces e o artigo que reproducimos a continuación pode axudarnos a reflexionar:

Los reyes de la casa... y del colegio



Autor: Javier Armesto


Publicado en Voz de Galicia. 8/10/2010


Se empieza desafiando al profesor y se acaba rompiéndole las muñecas. Es lo que ha hecho un alumno de secundaria de Castellón, y los responsables del centro sopesan la posibilidad de enviar al joven a un servicio de atención pedagógica. No consta que el chaval sea huérfano, pero, por lo visto, la familia ha dejado de ser el principal referente educativo.


Los padres de hoy en día llevan a sus hijos a desayunar al colegio, delegan su cuidado en abuelos y empleadas de hogar, pretenden que los centros de enseñanza sean una especie de aparcamiento donde dejar al niño hasta bien entrada la tarde e incluso quieren cambiar el calendario lectivo para que haya más clases extraescolares, menos vacaciones... A esto lo llaman «conciliar» la vida familiar y la laboral.


¿Autoridad docente? A ver quién manda callar en la escuela "a los reyes de la casa".

13 sept 2010

ACEPTAR AS DIFERENZAS

Fábula del puercoespín
































Durante la edad de hielo, muchos animales murieron a causa del frío.

Los puercoespín dándose cuenta de la situación, decidieron unirse en grupos. De esa manera se abrigarían y protegerían entre sí, pero las espinas de cada uno herían a los compañeros más cercanos, los que justo ofrecían más calor. Por lo tanto decidieron alejarse unos de otros y empezaron a morir congelados.



Así que tuvieron que hacer una elección, o aceptaban las espinas de sus compañeros o desaparecían de la tierra.

Con sabiduría, decidieron volver a estar juntos. De esa forma aprendieron a convivir con las pequeñas heridas que la relación con una persona muy cercana puede ocasionar, ya que lo más importante es el calor del otro.



De esa forma pudieron sobrevivir.



Moraleja de la historia

La mejor relación no es aquella que une a personas perfectas, sino aquella en que cada individuo aprende a vivir con los defectos de los demás y admirar sus cualidades.

12 sept 2010

QUE TIPO DE PERSOAS QUEREMOS FORMAR?

Que tipo de persoas queremos formar?


A tarefa educativa das nenas e dos nenos, das fillas e dos fillos precisa ter unha meta para poder ir marcando pasiños para a súa consecución. Dependendo do que queiramos que sexan no futuro faremos unhas cousas ou outras.

Queremos cabezas ben cheas ou cabezas ben estruturadas? Queremos persoas dependentes ou persoas autónomas e que se vallan por si? Queremos persoas manipulables ou persoas con criterios propios?....

Un decálogo desexable par ao futuro podes er:

1º.- Persoas que gozan co que lles pode brindar a vida

Persoas que saiban aproveitar o que a vida lles dá, persoas que non pasen os días amargadas con imposibles. Persoas con habilidade para descubrir e para deleitarse, persoas con sensibilidade, persoas que sintan o pracer do descubrimento, da aprendizaxe,...

2º.- Persoas que sexan equilibradas.

Persoas que teñan equilibrio afectivo, cun xeito adecuado de ser e de comportarse. Que saiban desenvolver ao máximo as súas capacidades, con seguridade en si. Persoas que desenvolvan o aspecto intelectual, pero tamén e ao unísono o físico, o social, o moral, o afectivo, o actitudinal,....

3º.- Persoas que se coñezan e acepten a si mesmas.

Coñecerse, aceptarse... é a mellorar maneira de poder mellorar.

4º.- Persoas que aceptan e respectan todo o que hai na natureza.

Que aprecian o mundo natural, que gozan da natureza.

Que teñen sensibilidade ecolóxica e medioambiental.

5º.- Persoas que teñen un exquisito respecto cara ás demais persoas

Persoas que respecten ás diferenzas, que non acosen, que non se aproveiten do resto. Persoas tolerantes, persoas capaces de ser empáticas.

6º.- Que sexan persoas honestas, buscadoras da verdade.

A busca da verdade como motor da súa vida, como posibilidade de aprender máis, como posibilidade de non conformarse co que se sabe.

Cada día hai novas cousas que aprender e non debe desbotarse ningunha posibilidade.

7º.- Persoas que non culpan ás demais persoas do que lles pasa nin xustifican os seus erros nas actuacións do resto

Persoas que se senten capaces de superarse, que actúan con corrección, quen on xustifica nos seus actos polo que o resto fai. Persoas quen on vive nda crítica e os bisbeos, que se relacionan con adecuación.

8º.- Persoas que non teñen medo ao fracaso.

O maior fracaso é non facer por medo ao fracaso. Dos erros e dos fracasos hai que facer ocasións para aprender a mellorar.

9º.- Persoas que teñen sentido do humor.

O humor produce un certo relax psicolóxico que leva desdramatizar, a non

tomarse as cousas pola tremenda e a non virse abaixo ante as dificultades.

10º.- Persoas que valoran máis o ser que o ter.

Que valoran ás persoas máis polas calidades que teñen que polo diñeiro que atesouran. Valoran a vertente interna da persoa, o seu xeito de estar na vida, os seus valores, as súas capacidades,...

TEXTO ADAPTADO DE ESCRITOS DE CARMEN ILIZARBE

2 sept 2010

PARA REFLEXIONAR

OLA! DE VOLTA AO COLEXIO PODEMOS IR LENDO COUSAS RELACIONADAS COA NOSA VISIÓN DAS PERSOAS... SE QUEREDES CLICLADE AQUÍ.

15 jun 2010

COLABORACIÓN, APOIO, TOLERANCIA, NON COMPETITIVIDADE... VALORES CONTRA O ACOSO

CONTRA O ACOSO NON HAI NADA COMO O TRABALLO EN VALORES. É O MELLOR MEDICAMENTO.
NO CAMIÑO CARA Á CONSECUCIÓN DE VALORES TEMOS MOITOS EXEMPLOS POSITIVOS QUE INDICAN QUE ISO É POSIBLE... VELAQUÍ UN.

26 may 2010

UN VIDEO SOBRE ACOSO

NESTA ENTRADA INCLUÍMOS UN VÍDEO, É O PRIMEIRO TRABALLO DA CORPORATIVA DE CINE "SonCine" DO INSTITUTO DE PORTO DO SON. O CORTO TRATA SOBRE UN CASO DE ACOSO ESCOLAR QUE SE RESOLVE FAVORABLEMENTE.

17 may 2010

O ACOSO ESCOLAR NAS NOTICIAS

http://www.elpais.com/
La princesa Aiko, víctima del acoso escolar

La hija única del heredero al Trono de Japón deja de acudir temporalmente al colegio

La princesa Aiko, hija única del heredero al Trono de Japón, Naruhito, ha dejado de acudir temporalmente a la escuela tras haber sido víctima de "acoso escolar" por un grupo de compañeros, ha informado hoy la Agencia de la Casa Imperial. La pequeña, que estudia en la prestigiosa escuela Gakushuin de Tokio, se ha estado quejando de dolor de estómago y ansiedad y desde el pasado martes no ha acudido a clase, según un portavoz de la Agencia.

Al parecer, un grupo de chicos de esa escuela estuvo acosando a varios de sus compañeros de segundo grado, entre ellos la princesa Aiko, lo que ha llevado al Palacio Imperial a intervenir y pedir a los responsables del colegio que se ocupe de solucionar el problema, ha precisado el portavoz. Esta es la primera ocasión en la que la Casa Imperial nipona airea los problemas en el colegio de la pequeña Aiko y lo ha hecho con el consentimiento de la escuela, según la agencia local Kyodo.

La Mirada de Jokin

jueves, 13 de mayo de 2010

Más acoso escolar en Europa

Estudio sobre diversidad e inclusión en los centros escolares europeos

La mitad de los colegiales españoles se burla del físico de sus compañeros y el 11% de su religión

- El sobrepeso y la ropa, principales motivos de rechazo



EUROPA PRESS, 12/05/2010- MADRID (XORNAL.com)

La mitad de los colegiales españoles (47%) se burla del físico de sus compañeros, mientras que "solo un 11%" lo hace de su religión, según un estudio realizado por el British Council a los jóvenes europeos sobre diversidad e inclusión en sus centros escolares.



En este sentido, el estudio refleja que "los alumnos de los colegios europeos piensan que la orientación sexual, las diferencias en la apariencia física y las discapacidades son barreras que impiden a los niños encajar en las aulas escolares". Así, el 46% de los estudiantes de los países encuestados dicen que la orientación sexual es la razón más común para que los niños se burlen de los demás en los colegios de Europa, seguido por la apariencia física en un 42% y la discapacidad en un 35%.



Por países, en Italia el 58% de los alumnos se burlan de sus compañeros por su raza, comparado con el 9% de Países Bajos. El 62% de los alumnos en Malta consideran la intimidación un problema en sus colegios frente al 15% de España. Además, los resultados señalan que "únicamente el 50% de los estudiantes en España considera muy importante el éxito escolar para su futuro".



De los 4.200 niños encuestados alrededor de toda Europa, es muy probable que el 47% de los inmigrantes de primera generación hayan sufrido burlas en los últimos tres meses, el 17% han sido intimidados y son 3 veces más propensos a necesitar ayuda en el colegio porque tienen dificultades para comprender.

XORNAL EP

La apariencia física de los niños, una cruz en las escuelas

El sobrepeso y la ropa, principales motivos de burla

Un estudio del British Council revela que en España el 47% de los escolares rechaza a quien tiene un aspecto distinto

- El color de la piel y la raza son señaladas por el 24 por ciento de los encuestados como causas por las que unos escolares se burlan de otros

R. Serrano, 13 Mayo 10 - MADRID (LA RAZON)

El color de la piel, la raza, el acento, la religión o la orientación sexual están entre los principales motivos por los que muchos adolescentes son víctimas, en colegios de toda Europa, de las burlas de sus compañeros. Pero en España, con lo que de verdad no se tiene piedad en las escuelas es con la apariencia física. Escolares con sobrepeso y aquellos que no van vestidos a la moda son los que más ataques sufren. En concreto, y en la etapa de la adolescencia, son discriminados por casi la mitad de sus condiscípulos.

Así lo revela un estudio elaborado por el British Council, una red de centros educativos en toda Europa, entre 4.200 escolares adolescentes de nueve países (Bélgica, Reino Unido, Alemania, Grecia, Italia, Malta, Holanda, Portugal y España). El estudio, presentado ayer en el Parlamento Europeo, también destapa importantes diferencias entre países, pero con una constante: el «bullying» o acoso escolar es una realidad en toda Europa. En nuestro país, un 15 por ciento de los encuestados asegura que es un problema en su centro; un 4 por ciento dice haber sido víctima y hasta un 27 por ciento reconoce que se ha divertido a costa de sus compañeros de clase.

La orientación sexual es el principal motivo de burla en las escuelas europeas: el 46 por ciento de los alumnos (el 36 en España). Le sigue la apariencia física, con el ejemplo del sobrepeso, señalada por un 42 por ciento de los estudiantes (un 47 en nuestro país). Y la tercera causa de mofa en las escuelas es la discapacidad (35 por ciento), seguida de cerca por el color de la piel y por la ropa (34 por ciento cada una).

En nuestro país, la orientación y los factores raciales están entre las causas del «bullying». Destaca que un 22 por ciento se burle de los demás por su acento, y un 21 por su situación económica. A cambio, los escolares españoles son los más «tolerantes» de Europa después de los holandeses con la religión: «sólo» un 11 por ciento discrimina a sus compañeros.

LR



20minutos.es

La Comunitat Valenciana lidera el número de denuncias por acoso escolar en España



• La Asociación contra el Acoso Escolar ha recibido 2.461 denuncias.

• El 80% de los casos se producen en colegios consertados.

• CONSULTA AQUÍ MÁS NOTICIAS DE VALENCIA Y ALICANTE

Escolares que se meten con otros, que se burlan o que humillan y hasta agreden de forma reiterada a compañeros de clase. Es lo que se conoce actualmente como ‘bullying' o acoso escolar y la Comunitat Valenciana fue la que más casos registró durante el año pasado, según informó ayer la presidenta de la Asociación contra el Acoso Escolar (Acae), Encarna García.

La política educativa de la Generalitat tampoco ayuda mucho a erradicar el problema

Esta entidad recibió un total de 9.117 llamadas telefónicas de padres denunciando estas situaciones y pidiendo ayuda o asesoramiento, de las cuales, 2.461 (un 27%) procedieron de la Comunitat.

García explicó que la tendencia en lo que llevamos de 2009 está siendo «al alza, es decir, que si se mantienen las cifras actuales se superará el registro de 2008».

Además, comentó que la Comunitat ha superado por primera vez a Andalucía, algo también ha sucedido con el País Vasco, de donde llegaron el 22% de las denuncias. Así, Andalucía se ha quedado esta vez en tercera posición.

Según Encarna García, el liderazgo de la Comunitat se debe fundamentalmente a dos motivos: «al gran número de centros concertados que existe, puesto que el 80% de los casos llegan de estos colegios. Por otra parte, la política educativa de la Generalitat tampoco ayuda mucho».

Para lograr poner fin a este problema, desde Adicae proponen un mayor diálogo con los padres, aumentar la vigilancia en los pasillos o patios de los centros escolares y otorgar un papel importantísimo a los profesores, puesto que «el 99% de ellos sigue pensando que no ocurre nada. Si no se implican, el problema no se va a solucionar nunca».

Por último, añaden que «los compañeros de las víctimas juegan un papel fundamental. Deben denunciar sin miedo». En cuanto a las causas del aumento de casos, explican que «la falta de atención de los padres, la televisión y la pérdida de valores de la sociedad están siendo determinantes».

Hay muchos casos:

Andrea no quería ir al colegio porque tres de sus compañeras la extorsionaban. La madre de Pedro desconocía que a su hijo lo estaban destrozando mediante humillaciones en el patio de la escuela. Y Javier se convirtió en un niño tímido por culpa de unos matones. Ellos son algunas de las víctimas de acoso escolar que se pusieron en contacto con SOS Bullying. El 3% de los escolares de la región (31.515 niños) aún lo sufren, según psicólogos y el Defensor del Menor.

Javier se convirtió en un niño tímido por culpa de unos matones

Descontrol en la privada

Casi todas las escuelas públicas de la región tienen ya un protocolo contra el acoso escolar basado en la prevención y la intervención rápida cuando detectan un caso. En las privadas también han tomado medidas, "aunque con menos ganas", explica Guaita.

Hace tiempo que los colegios se lo toman en serio

Sin embargo, el aumento de los controles no ha logrado reducir las vejaciones en las clases. "Los índices de acoso se mantienen en los mismos niveles de años anteriores", indica el psicólogo Jesús Ramírez. "Si acaso, ha bajado unas décimas, pero nada significativo", añade el director de SOS Bullying, Ferrán Barri.

"La sociedad ya está concienciada y los colegios han adoptado mecanismos, pero ahora hace falta que se cumplan", matiza el secretario general del Defensor del Menor, José Antonio Luengo.

El gran problema, dicen los expertos, es la "ley del silencio" en las escuelas. Los niños temen que los abusadores tomen represalias contra ellos si informan de un caso de acoso. "Tenemos que hacerles entender que, si lo delatan, son unos héroes, no unos chivatos", dice Guaita. Las nuevas tecnologías tampoco ayudan: un tercio de las situaciones de bullying se cometen con móviles o a través de Internet.

16 may 2010

UN CONTO: POR CUATRO ESQUINITAS DE NADA

PARA REFLEXIONAR: CO FÁCIL QUE É FACER UN SITIO PARA TODA A XENTE!

1 may 2010

EDUCAR EN VALORES É A CLAVE PARA PREVIR O ACOSO

A MELLOR MANEIRA DE EDUCAR EN VALORES É O EXEMPLO.

29 abr 2010

UN LIBRIÑO MÁIS PARA SENSIBILIZAR CONTRA O ACOSO

Sobre o acoso escolar publicouse un libro de autoria diversa, propón casos de acoso a través de narracións curtas e asequibles que ilustran diferentes tipos de bullying.
-VV.AA.:21 relatos contra el acoso escolar, Ediciones S.M.

15 abr 2010

NOTICIAS ACTUAIS SOBRE O TEMA EN PRENSA. CIBERACOSO

A Voz de Galicia de hoxe publica unha nova relacionada co tema, a nova reprodúcese a continuación e pode lerse tamén neste enlace:

La Guardia Civil investiga amenazas a 20 alumnos de un centro de Nigrán


El acosador coacciona a sus víctimas con fotos hechas en el comedor y les pide dinero bajo la presión de una paliza

Los alumnos del colegio de Panxón han recibido los mensajes intimidatorios a través del Messenger

La Guardia Civil ha abierto una investigación para tratar de identificar al autor de las amenazas que desde hace más de una semana vienen recibiendo a través de una red social de Internet alumnos de primero y segundo curso de la ESO del colegio público de Panxón, en Nigrán.

El caso ha generado una enorme preocupación entre los padres y muchos adolescentes están atemorizados por los mensajes cargados de sadismo, imágenes truculentas e insultos que han aparecido en las bandejas de entrada de sus cuentas del Messenger, una red que permite a los usuarios estar interconectados a través del ordenador.

Hay alrededor de una veintena de chicos y chicas de entre 12 y 14 años de edad que han sido víctimas de este tipo de acoso. Los padres comenzaron esta semana a presentar denuncias en el puesto de la Guardia Civil de Baiona, pero desde hace dos días los jóvenes no han vuelto a registrar más amenazas en sus ordenadores.

Los responsables del centro creen que no se trata más que de una gamberrada de muy mal gusto, pero los progenitores quieren que se investigue hasta dar con el responsable de estos actos, alarmados por otros casos de violencia juvenil que durante las últimas semanas han saltado a las portadas de todos los periódicos del país.

Todas las sospechas indican que el anónimo agresor cibernético es una persona del mismo entorno de los estudiantes afectados, dado que conoce la forma de localizarlos a través de Internet, y los mensajes están dirigidos personalmente a cada uno de ellos. En sus misivas denota por algunos comentarios que conoce las circunstancias particulares de sus víctimas, según afirmaron fuentes del entorno escolar.

Fotografías

Los alumnos han recibido incluso fotografías suyas tomadas probablemente con teléfono móvil mientras estaban en el comedor del colegio dentro de su jornada escolar.

El agresor ha pedido dinero a sus víctimas en sus mensajes amenazantes. Así, requería a los jóvenes que depositaran cada día de la semana billetes de cinco euros en el invernadero del centro, que está ubicado en el lugar más apartado del recinto escolar. En caso contrario, los amenazaba con darles una paliza con un bate de béisbol. Ninguna de las víctimas ha accedido a pagar dinero, a pesar de que alguno llegó a pedírselo a sus padres para poder vivir tranquilo.

Algunas chicas recibieron fotografías con cuerpos mutilados e imágenes con puñales de gran impacto, que fueron enviadas con la más probable intención de provocar angustia. Los insultos no han sido dirigidos solo a ellos, sino también al resto de sus familiares. En la ventanilla del coche de uno de los padres también han aparecido descalificaciones escritas con el dedo sobre el polvo.

Sembrar el miedo

El individuo se presenta ante sus víctimas como hacker y ha conseguido sembrar el miedo entre los jóvenes. La mayor parte de ellos pertenecen al primer curso de la ESO, aunque también hay algunos alumnos de cursos superiores. La Guardia Civil continuaba ayer recibiendo el goteo de denuncias de padres alarmados.

11 abr 2010

UN CONTO PARA DEBATER O TEMA DO ACOSO

EL PATITO FEO
Se acercaba la estación de la cosecha. El viento estaba empezando a arrancar las hojas de los árboles, cada día un poquito más. Y allá abajo en la orilla del río una mamá pata estaba empollando sus huevos, los había puesto en la primavera...

Para la pata todo marchaba según lo previsto hasta que, al final, uno a uno los huevos empezaron a estremecerse y a temblar, los cascarones se rompieron y los nuevos patitos salieron tambaleándose. Pero, quedaba todavía un huevo, un huevo muy grande, inmóvil como una piedra.
Pasó por allí una vieja pata y la mamá pata le mostró su nueva prole.
- ¿A qué son bonitos? - preguntó con orgullo.
- Sí, sí son hermosos- dijo
Pero la vieja pata se fijó en el huevo que no se había abierto y trató de disuadir a su amiga de que siguiera empollándolo.
- Es un huevo de pavo - sentenció la vieja pata- no es un huevo apropiado, no lo empolles. A un pavo no se le puede meter en el agua, ¿sabes?.
Ella lo sabía porque lo había intentado una vez y realmente un pavo no nada.
Pero la pata pensó que, puesto que ya se había pasado tanto rato empollando, no le molestaría hacerlo un poco más.
- Eso no es lo que más me preocupa -dijo- ¿Sabes que el muy bribón del padre de estos patitos no ha venido a verme ni una sola vez?.
Al final, el enorme huevo empezó a estremecerse y a vibrar, la cáscara se rompió y apareció una inmensa y desgarbada criatura. Tenía la piel surcada por unas tortuosas venas rojas y azules. Las patas eran de color morado claro y sus ojos eran de color rosa transparente.
La mamá pata ladeó la cabeza y estiró el cuello para examinarlo y no tuvo más remedio que reconocerlo: era decididamente feo.
A lo mejor es un pavo -pensó, preocupada. Sin embargo, cuando el patito feo entró en el agua con los demás polluelos de la nidada, la mamá pata vio que sabía nadar perfectamente…
- Sí, es uno de los míos, a pesar de este aspecto tan raro que tiene. Aunque bien mirado…me parece casi guapo.
Así pues lo presentó a las demás criaturas de la granja, pero, antes de que se pudiera dar cuenta, otro pato cruzó como una exhalación el patio y picoteó al patito feo directamente en el cuello.
- ¡Detente! - gritó la mamá pata.
Pero el matón replicó:
- Es tan feo y tan raro que necesita que lo intimiden un poco.
La reina de los patos con su cinta roja en la pata comentó:
- ¡Vaya otra nidada!. Como si no tuviéramos suficientes bocas que alimentar. Y aquel de allí tan grande y tan feo tiene que ser una equivocación.
- No es una equivocación -dijo mamá pata- Será muy fuerte. Lo que ocurre es que se ha pasado demasiado tiempo en el huevo y aún está un poco deformado. Pero todo se arreglará, ya lo verás -añadió, alisando las plumas del patito feo y lamiéndole los remolinos de plumas que le caían sobre la frente.
Sin embargo los demás hacían todo lo posible por hostigar de mil maneras al patito feo. Se le echaban encima volando, lo mordían, lo picoteaban, le silbaban y le gritaban. Conforme pasaba el tiempo, el tormento era cada vez peor. El patito se escondía, procuraba esquivarlos, zigzagueaba de derecha a izquierda, pero no podía escapar. Era la criatura más desdichada que jamás hubiera existido en este mundo, le acosaban constantemente por ser distinto.
Al principio, su madre lo defendía, pero después hasta ella se cansó y exclamó exasperada:
- ¡Ojalá te fueras de aquí!.
Entonces el patito feo se fue, huyó.
Con casi todas las plumas alborotadas y un aspecto extremadamente lastimoso, el patito feo, corrió sin parar hasta que llegó a una marisma. Allí se tendió al borde del agua con el cuello estirado, bebiendo agua de vez en cuando.
Dos gansos lo observaban desde los cañaverales.
- Oye, tú, feúcho -le dijeron en tono de burla- ¿quieres venir con nosotros al siguiente condado? Allí hay un montón de ocas que igual te adoptan.
De repente se oyeron unos disparos, los gansos cayeron y el agua de la marisma se tiñó de rojo con su sangre. El patito feo se sumergió mientras a su alrededor sonaban los disparos, se oían los ladridos de los perros y el aire se llenaba de humo.
Al final, la marisma quedó en silencio y el patito corrió y se fue volando lo más lejos que pudo.
Al anochecer llegó a una pobre choza; la puerta colgaba de un hilo y había más grietas que paredes. Allí vivía una vieja andrajosa con su gato despeinado y su gallina bizca. El gato se ganaba el sustento cazando ratones. Y la gallina se lo ganaba poniendo huevos.
- ¿Qué animal eres?
- Soy un pato
La vieja se alegró de haber encontrado un pato. A lo mejor, pondrá huevos, pensó, y, si no los pone, podremos matarlo y comérnoslo. El pato se quedó allí, donde constantemente lo atormentaban el gato y la gallina, los cuales le preguntaban:
- ¿De qué sirves si no puedes poner huevos y no sabes cazar?
- A mí lo que más me gusta es estar debajo - dijo el patito, lanzando un suspiro- , debajo del vasto cielo azul o debajo de la fría agua azul.
El gato no comprendía qué sentido tenía permanecer debajo del agua y criticaba al patito por sus estúpidos sueños. La gallina tampoco comprendía qué sentido tenía mojarse las plumas y también se burlaba del patito. Al final, el patito se convenció de que allí no podía gozar de paz y se fue camino abajo para ver si allí había algo mejor.
El patito llegó a un estanque y, mientras nadaba, notó que el agua estaba cada vez más fría. Una bandada de criaturas volaba por encima de su cabeza; eran las más hermosas que él jamás hubiera visto. Desde arriba le gritaban y el hecho de oír sus gritos hizo que el corazón le saltara de gozo y se le partiera de pena al mismo tiempo. Les contestó con un grito que jamás había emitido anteriormente. En su vida había visto unas criaturas más bellas y nunca se había sentido más desvalido.
Dio vueltas y más vueltas en el agua para contemplarlas hasta que ellas se alejaron volando y se perdieron de vista. Entonces descendió al fondo del lago y allí se quedó acurrucado, temblando. Estaba desesperado, pues no acertaba a comprender el ardiente amor que sentía por aquellos grandes pájaros blancos.

Se levantó un viento frío que sopló durante varios días y la nieve cayó sobre la escarcha…
Allá abajo en el estanque el patito feo tenía que nadar en círculos cada vez más rápidos para conservar su sitio en el hielo.
Una mañana el patito se encontró congelado en el hielo y fue entonces cuando comprendió que se iba a morir. Dos ánades reales descendieron volando y resbalaron sobre el hielo. Una vez allí estudiaron al patito.
-Cuidado que eres feo -le graznaron- Es una pena. No se puede hacer nada por los que son como tú.
Y se alejaron volando...
Por suerte pasó un granjero y liberó al patito rompiendo el hielo con su bastón. Tomó en brazos al patito, se lo colocó bajo la chaqueta y se fue a casa con él. En la casa del granjero los niños alargaron las manos hacia el patito, pero éste tenía miedo. Voló hacia las vigas y todo el polvo allí acumulado cayó sobre la mantequilla. Desde allí se sumergió directamente en la jarra de la leche y, cuando salió todo mojado y aturdido, cayó en el tonel de harina. La esposa del granjero lo persiguió con la escoba mientras los niños se partían de risa.
El patito salió a través de la gatera y, una vez en el exterior, se tendió medio muerto sobre la nieve. Desde allí siguió adelante con gran esfuerzo hasta que llegó a otro estanque y otra casa, otro estanque y otra casa, y se pasó todo el invierno de esta manera, alternando entre la vida y la muerte.
Así pasó el tiempo y volvió el suave soplo de la primavera. Y en un cercano estanque el agua empezó a calentarse y el patito feo que flotaba en ellas extendió las alas.
Qué grandes y fuertes eran sus alas. Lo levantaron muy alto por encima de la tierra. Desde el aire vio los huertos cubiertos por sus blancos mantos, a los granjeros arando y toda suerte de criaturas, empollando, avanzando a trompicones, zumbando y nadando. Vio también en el estanque tres cisnes, las mismas hermosas criaturas que había visto el otoño anterior, las que le habían robado el corazón, y sintió el deseo de reunirse con ellas.
¿Y si fingen apreciarme y, cuando me acerco a ellas, se alejan volando entre risas?, pensó el patito. Pero bajó planeando y se posó en el estanque mientras el corazón le martilleaba con fuerza en el pecho.
En cuanto lo vieron, los cisnes se acercaron nadando hacia él. No cabe duda de que estoy a punto de alcanzar mi propósito, pensó el patito, pero, si me tienen que matar, prefiero que lo hagan estas hermosas criaturas y no los cazadores, las mujeres de los granjeros o los largos inviernos. E inclinó la cabeza para esperar los golpes.
Pero ¡oh prodigio! En el espejo del agua vio reflejado un cisne en todo su esplendor: plumaje blanco como la nieve, ojos negros como las endrinas y todo lo demás. Al principio, el patito feo no se reconoció, pues su aspecto era el mismo que el de aquellas preciosas criaturas que tanto había admirado de lejos.
Y resultó que era una de ellas!
¡Claro!,¡ lo que ocurrió es que su huevo había rodado accidentalmente hacia el nido de una familia de patos!
¡No era en realidad un pato! ¡Era un cisne, un espléndido cisne!
Y, por primera vez, los de su clase se acercaron a él y lo acariciaron suave y amorosamente con las puntas de sus alas. Le atusaron las plumas con sus picos y nadaron repetidamente a su alrededor en señal de saludo.
Y los niños que se acercaron para arrojar migas de pan a los cisnes exclamaron:
- ¡Hay uno nuevo!.
…Y…con la primavera…y allá abajo junto a la orilla del río otra mamá pata empezó a empollar los huevos de su nido.

FIN

4 abr 2010

QUE IMPIDE ATALLAR O ACOSO

Según Marina Parés Soliva. Servicio Europeo de Información sobre el Mobbing...
"Nas sociedades occidentais hai unha certa preocupación polo aumento de casos de acoso escolar. A pesar de esa preocupación social non se detiveron os casos de bullying nin tampouco se previron novos casos. Sabemos o que debemos facer para cortar co acoso escolar, pero non acabamos de facelo,... Os motivos que fan que a nosa sociedade non consiga poñer os medios necesarios para erradicar definitivamente esta grave situación de maltrato á infancia poden estar no contexto no que se produce o acoso escolar e as persoas implicadas: compañeiras e compañeiros, familia, escola, comunidade e sociedade.

a. Factores Grupais

• Persoa acosadora principal: é a persoa que instiga un acoso, é quen se rodea dunha "camarilla de matóns", é líder dese grupo agresor. A característica compartida por quen agride é a falta de empatía, é dicir, a incapacidade de poñerse no lugar da outra persoa. Además de polo grupo familiar, quen acosa está influída polo grupo de iguais.
• Camarilla: No caso de acoso existen dúas características que inciden neste grupo:a obediencia e a desindividualización. por iso unha primeira estratexia é diminuír o liderato e despois promover actuacións tendentes a aumentar o espírito crítico das persoas testemuñas pasivas do acoso e facer evidente o estado de sumisión no que caeu a camarilla.
• Testemuñas: O grupo de persoas observadoras posúe unha influencia crucial pois, se se opoñen ás agresións, quen acose perde poder e xustificación.

b. Factores Organizacionais

A solución do caso depende de cómo se reacione na comunidade educativa. Cando os casos non poden ser atallados rapidamente será máis difícil atallalos. Debe prosperar a denuncia dun acoso e prestarse credibilidade á versión da vítima para protexela. Debe ser obxectiva e valorar o respecto e a convivencia. A comunidade debe transmitir que non existen xustificacións á violencia, que non se permiten condutas acosadoras no seu seo.

Conclusións:

Nas sociedades occidentais o que impide atallar o acoso escolar é a negación a asumir o problema. A negación a aceptar a gravidade do problema dáse en todos os estamentos implicados: iníciase cando as persoas agresoras negan a inxustiza do acoso, tolérase pola comunidade minimizando os seus efectos ou pensando que é "cousa de criaturas", ocúltase polos poderes públicos cando só fan mención a datos estatísticos,... Neste proceso de negación non hai elementos de mala fe por parte da organización nin da sociedade, só hai mecanismos de resistencia que dificultan o seu recoñecemento. Cómpre a implicación de todas e todos para acabar co acoso escolar.

28 mar 2010

ALGÚN PASIÑO PARA PREVIR A VIOLENCIA

PREVIR A VIOLENCIA
SE ES ALUMNA OU ALUMNO:
• Autocontrólate, aprende a manexar a túa rabia. Non discutas acaloradamente, aprende a falar e a comunicarte con propiedade.
• Axuda ao resto de compañeiras e compañeiros a resolver os seus conflitos pacificamente.
• Non tentes resolver nunca as túas disputas con pelexas.
• Axuda a outras nenas e a outros nenos a adaptarse á escola, axúdalles a incluírse no teu grupo.
• Comenta co profesorado calquera incidente violento que vexas. Denuncia a violencia, as agresións,…
SE ES NAI OU PAI
• Actúa como modelo de tranquilidade, serenidade, autocontrol.
• Axuda a que falen dos seus problemas e a que atopen solucións axeitadas aos mesmos.
• Fala na casa sobre a violencia, indica que non é aceptable, que se deben resolver os problemas de xeito pacífico.
• Fala regularmente co profesorado, apoia os traballos escolares, amosa colaboración coa escola, non xustifiques as malas accións das túas fillas e dos teus fillos,…
• Fala regularmente coas túas fillas e cos teus fillos.
• Non permitas que usen sobrenomes ou alcumes, nin tampouco que fagan bromas pesadas ou insulten a compañeiras e compañeiros,
• Pon normas adaptadas á idade, indica cales son os límites, amosa consistencia

22 mar 2010

OUTRO LIBRO DE INTERESE

Hai algún outro libro que pode ser de interese para consultar sobre o tema, este libro axuda ás familias a detectar se a súa filla ou o seu fillo está sufrindo acoso e como axudarlle a enfrontarse ao problema.

11 feb 2010

A CELEBRACIÓN DO DÍA DA PAZ REMATOU NA FERRERÍA

CELEBRAMOS A PAZ NO COLEXIO E DESPOIS FOMOS Á FERRERÍA A CELEBRALA CON OUTRAS NENAS E OUTROS NENOS DOUTROS COLES.VELAQUÍ ALGUNHAS FOTOS.

5 feb 2010

LIBRO INTERESANTE SOBRE O TEMA

O TEMA DO ACOSO ESCOLAR ESTÁ AMPLIAMENTE TRATADO NOS ÚLTIMOS ANOS. UN LIBRO INTERESANTE É "¡Te ha tocado! Mobbing entre alumnos" de Frank Schallenberg.
Tamén hai páxinas como http://www.mobbing.nu/ que trata o tema do mobbing pormenorizadamente.

31 ene 2010

DESENVOLVEMENTO DA UNIDADE DIDÁCTICA

Os obxectivos do trabalo eran:
- Coñecer qué significa o acoso escolar
- Identificar tipos de acoso escolar
- Saber como actuar en caso de acoso

ACTO DE LOITA CONTRA O ACOSO










Traballada a unidade didáctica, no centro celebramos un acto conxunto.

28 ene 2010

CRENZAS QUE FAN QUE MEDRE O ACOSO

CRENZAS QUE FAN QUE MEDRE O ACOSO


1. A mellor forma de defenderse do acoso é devolver as agresións que nos fan. Esta crenza é errónea, a violencia acostuma a xerar máis violencia e pode darlle a quen acosa a escusa perfecta para, á súa vez, seguir agredindo.
2. O acoso só se dá en ambientes marxinais. Non é real, o acoso ocorre sen a diferentes persoas, de ambientes diferentes, sexos diferentes, etnias diferentes.
3. O acoso só se dá en centros públicos. É unha crenza equivocada. O acoso pode estar solapado. Dáse igual nun tipo de centros que noutros.
4. A violencia entre iguais forma parte do crecemento das nenas e dos nenos e axúdalle a aprender a enfrontar as adversidades. Isto é falso, as vítimas convértense en persoas illadas, ansiosas, depresivas e as persoas que acosan en violentas, maltratadoras,... Non existe maduración correcta nin aprendizaxe positiva.
5. O maltrato é cousa de nenas e de nenos. Isto é presupoñer que é un xogo e que xa o resolverán soas e sós igual que resolven as rifas que teñen cando xogan. Non é así, precisan axuda para resolver o acoso.
6. A vítima merece ser acosada. Ninguén merece un acoso, sexa cal sexa o seu comportamento, o seu carácter ou a súa capacidade.
7. Só hai que axudar á persoa acosada. Falso. Hai que axudar a quen observa o acoso e tratar tamén a quen acosa, xa que en todas estas persoas un acoso pode ocasionar consecuencias futuras.
8. É mellor calar cando se observa ou se sofre un abuso. Falso, a “lei do silencio” favorece a quen acosa e perpetúa o acoso. O mellor que lle podemos ensinar é “non cales, denuncia, axuda”. Non existe a chivata e o chivato cando se denuncia un maltrato. Poñerse no lugar da vítima, amosar solidariedade e falar é o mellor xeito de evitar o acoso.
9. As persoas acosadas son tímidas e débiles. Non é así. A vítima pode ser calquera.
10. É unha broma. Non é verdade. Unha borma é un feito do que podemos rir todas as persoas, dun acoso sempre hai alguén que non ri. Non é divertido que alguén sufra humillación, violencia,....
11. A familia debe resolver o problema comentándoo coa outra familia. É un erro, é mellor atopar xeitos de mediación.
12. As persoas que acosan pertencen a clases baixas, a familias problemáticas. Non é certo, hai acosadoras e acosadores que pertencen a familias diferentes, clases sociais variadas,...
13. Se se deixa pasar o tempo o acoso pasará. Non é certo, por desgraza a situación agrávase co tempo. Hai que comentalo canto antes.
14. Se hai acoso, xa se enteran as familias e o profesorado. Non é certo, as situacións de acoso escolar son difíciles de detectar polas persoas adultas, hai que procurar que denuncien o caso, que o fagan visible.

23 ene 2010

PARA IDENTIFICAR O ACOSO


Un feito violento é un acoso cando:
a) Hai intención de facer dano
b) As condutas violentas son reiterativas e prodúcense durante un longo período de tempo
c) Hai desequilibrio de forzas: un persoa sitúase no nivel máis forte (a persoa acosadora) e a outra no máis débil (a vítima)

AS CONSECUENCIAS DO ACOSO ESCOLAR

As consecuencias do acoso son abondosas tanto para a vítima, as persoas colaboradoras ou observadoras e as que agriden. As consecuencias máis fortes son para a vítima.
Na vítima poden ter lugar consecuencias psicolóxicas e somáticas. Entre as primeiras están: tristeza, baixa autoestima, inseguridade, trastornos emocionais, ansiedade, fobias e medo, depresión, inhibición ou retraemento, pesadelos... Ademais acostuman producirse: pasividade, rexeitamento á escola, diminución no rendemento académico,... No plano somático atopamos: insomnio, dores de estómago e de cabeza, falta de apetito,...,
Nas persoas observadoras: tristeza, anguria, medo, culpabilidade, agresividade,…
Nas persoas acosadoras: problemas de convivencia, violencia, intolerancia, abuso da forza, autoritarismo extremo, falta de empatía,… As condutas acosadoras poden facerse crónicas, poden chegar converterse no xeito de resolver problemas ou acadar obxectivos e mesmo co tempo derivar a outro tipo de acosos.

19 ene 2010

O RAP CONTRA O ACOSO


NO COLE DE XIANA, CANDO XA TEÑEN SOLUCIONADO O PROBLEMA, BAILAN NA PRAZA MÁIS IMPORTANTE DA CIDADE. ESTE É O RAP QUE BAILAN:
RAP CONTRA O ACOSO

HOXE OS NENOS E NENAS
IMOS REINVIDICAR
QUE NOS NOSOS COLEXIOS
TEÑAMOS SEMPRE PAZ.
SI, PAZ! SI, PAZ!

QUE ALÍ APRENDAMOS
A TRABALLAR E A XOGAR
E QUE SEN VIOLENCIA
POIDAMOS ESTAR.

VEN, BAILA, BAILA, BAILA
E DI QUE NON MOLA, NON!!!
QUE HAXA QUEN ACOSE
NA NOSA ESCOLA.


SE VES QUE HAI ALGUÉN
QUE USA DA VIOLENCIA, HEI!!!
DENUNCIA BEN O CASO
E NON TEÑAS PACIENCIA!

QUEN CALA, COLABORA...
NON CALES, OBRA!
IMPIDE A VIOLENCIA
HOXE, AQUÍ E AGORA!!!.

VEN, BAILA, BAILA, BAILA
E DI QUE NON MOLA, NON!!!
QUE HAXA QUEN ACOSE
NA NOSA ESCOLA.

(Departamento de Orientación- Música)

ESLOGAN DÍA DA PAZ 2010

ESTE É O ESLOGAN QUE DE SEGURO GUSTARÍA A XIANA PARA O MURAL.

17 ene 2010

PRESENTACIÓN DA HISTORIA "A IDEA DE XIANA" PARA E. PRIMARIA

Esta historia axudaravos a comprender algo sobre o acoso. Permitiravos debater na clase sobre o tema.

PRESENTACIÓN "A IDEA DE XIANA" E. INFANTIL

A historia de Xiana vaivos axudar a comprender algo sobre o acoso.

SUXESTIÓNS PARA O ALUMNADO SOBRE COMO ACTUAR ANTE O ACOSO ESCOLAR

CÓMO ACTUAR ANTE UNHA SITUACIÓN DE ACOSO ESCOLAR:

- Denunciar os feitos. Pedir axuda. A axuda pode vir da escola, da familia e de organismos externos. As persoas adultas están para axudar. Contalo á familia e/ou ó profesorado do centro. Poden usarse medios diferentes: unha conversa, unha carta, unha mensaxe por correo electrónico,...

- Hai que contar o ocorrido se se quere solucionar, ás persoas adultas non lles é doado detectar o problema, mantelo en silencio só favorece á persoa que acosa. É moi importante revelar calqueira feito relacionado co acoso. É máis doado entre varias persoas pensar en solucións que respecten os dereitos de cadaquén.

- Non sentirse culpables por sufrir acoso, culpables son as persoas que acosan. Non hai motivos que xustifiquen sufrir unha situación tan inxusta. Tampouco hai que resolver o problema soa ou só.

- Non ter medo a ser cualificadas ou cualificados de chivata ou de chivato, ese calificativo é unha arma en mans de quen acosa para seguir acosando, hai que aprender a contar aquilo que nos dana ou dana a outra xente e a buscar axuda. Quen non denuncia, colabora no acoso.

- Ofrecer protección cando vexamos que algunha compañeira ou algún compañeiro sofre acoso escolar, animar a que conte o que lle pasa ou contalo nós por ela ou por el. Se observamos acosos e non facemos ren, significará que quen intimida se vai crecer máis e vai aumentar o número de víctimas, se non se fai algo, quen agrede pode pensar que aprobamos o que fai. Non podemos permitir que a acosadora ou o acosador quede impune, por iso...

“Non cales, denuncia, axuda. Se ela ou el non pode faino ti”

SUXESTIÓNS PARA AS FAMILIAS AO REDOR DO ACOSO ESCOLAR

O papel das familias, do profesorado e da sociedade é fundamental para combater calquera tipo de violencia. O acoso escolar é un xeito extremo de violencia e é aprendido durante o proceso de socialización no que se aprende a relacionarse e a convivir. Se intervimos adecuadamente poderemos conseguir que non chegue a producirse.
• Cómo evitar condutas agresivo-violentas nas nenas e nos nenos:
- Educar ás criaturas na tolerancia e na crítica á violencia. Indicar fórmulas de resolución de conflitos de xeito pacífico. Non relaxar a educación para a convivencia.
- Respectar a diversidade e as diferenzas no ámbito familiar, traballar para conseguir a superación de estereotipos de xénero, raza, ...
- Fomentar un clima de comunicación familiar que facilite que as nosas fillas e os nosos fillos conten o que lles pase.
- Ensinar dende pequenas e pequenos que non se toleran actitudes violentas, deixarlles ver que non pode agredir, insultar, nin ferir sentimentos doutros nenos e doutras nenas. Non existe xustificación para que peguen, mordan, berren, insulten,… Educar no respecto ás outras persoas. Non xustificar as suús accións en base ao carácter, ao sexo, ao enfado, a idade,
- Indicarlles que hai canles para expresar como se senten sen recorrer á violencia, ensinarlles a poñerse no lugar das demais persoas. É importante que os fillos e as fillas saiban que as nais e os pais non toleran as condutas irrespectuosas e insultantes nas súas relacións con outras nenas e outros nenos.
- Recompensar a amabilidade e as boas accións.Ensinarlles a rexeitar condutas de acoso.
- Potenciar a autoestima, a autonomía.
- Permitir as relacións para que aprendan a relacionarse. Coñecer as súas amizades e potenciar as actuacións en grupos para diferentes actividades (estudo, investigación, xogo,...)
- Actuar de inmediato e con coherencia cando algo lles preocupa
- Colaborar co profesorado para facer un centro máis seguro, axudar a que as nenas e os nenos cumpran as normas do centro, da aula,...
- Educar ós fillos e ás fillas poñendo límites racionais, e normas consistentes e homoxéneas.

• Cómo actuar cando se produce acoso escolar
O acoso escolar é unha situación na o alumnado se converte en víctima por accións negativas repetidas e continuadas (verbais, físicas e/ou psicolóxicas) producidas por algunha compañeira ou algún compañeiro. O acoso escolar é un xeito de maltrato.
- Non confundir acoso con altibaixos nas relacións entre compañeiros e compañeiras ou con violencias esporádicas.

 Se a nosa filla ou o noso fillo é vítima:
- Apoiar, non dicirlle “que non faga caso”, “que non ten importancia”, ”que se enfronte”, ”que se defenda”. Estudar cómo solucionalo conxuntamente. Non subestimar o medo que poida sentir. Dicirlle que non é culpable do que sucede.
- Comunicarse co profesorado e dirección do centro e facilitar tantos datos como sexa posible.
- Non empeorar a situación enfrontándose directamente á familia da persoa agresora.
- Non usar a violencia contra as agresoras e os agresores.
- Implicar a tantas persoas como cumpra para a solución do problema
- Denunciar o caso ante as autoridades educativas e xudiciais de menores, se cómpre.

 Se a nosa filla ou o noso fillo é observadora ou observador dun caso de acoso:
- Asegurarse de que quen observa fale coa familia e co profesorado para que se poida solucionar o problema.
- Facer conscientes a quen observa de que non facer nada significa que quen intimida se vai envalentonar e vai aumentar o número de vítimas. Indicarlles que se non se fai algo, quen agride pode pensar que ten a nosa aprobación polo que fai. Indicarlles que quen non fai nada ao observar un acoso, colabora no acoso.
- Pedirlles que persuadan á vítima de que denuncie o feito a algunha persoa adulta ou que se ofrezan a denunciar o tema se a vítima non se atreve.

SUXESTIÓNS PARA O PROFESORADO PARA LOITAR CONTRA O ACOSO:

O papel das familias, do profesorado e da sociedade é fundamental para combater este tipo de violencia escolar, cómpre estar alerta e poñer en marcha mecanismos adecuados e eficaces. Algunhas propostas que poden axudar son as seguintes:- Analizar a realidade, aceptar os conflitos, non negalos ou minimizalos e buscar fórmulas construtivas de resolución dos mesmos. Ser conscientes da existencia da violencia escolar, a normalización da mesma fai que se agache detrás de palabras como “trastadas”, “cousas de criaturas”, ...
- Manter unha actitude de rexeitamento ante calquera tipo de violencia. Non permitir actitudes desprezativas e agresivas. Persistir nunha actitude de tolerancia cero cara á condutas agresivas de calquera tipo e forma e ter un xeito de comentalas e debatelas na aula..
- Eliminar estereotipos e dar recoñecemento a quen coa súa actitude e traballo favoreza a convivencia, a cooperación, a axuda e a comunicación.
- Favorecer na aula habilidades básicas de escoita, autonomía, respecto, empatía, axuda,...Desenvolver programas para a potenciación da autoestima que eviten que alguen se infravalore e pense que merece o acoso.
- Traballar na aula e no centro cos dereitos humanos, ensinar ó alumnado os seus dereitos e deberes, as suas responsabilidades, os habitos adecuados,….
- Non deixar que o tema da violencia na escola sexa un tema tabú e traballar en mecanismos de prevención.
- Ensinar ao alumnado dende o programa de acollida a responsabilizarse do que ocorre na aula, na escola,..., a aceptar as normas consensuadas, a manter relacións positivas co grupo,... e a rexeitar a violencia.
- Ser conscientes de que se o problema xorde na escola, debe intervirse nese ámbito. Elaborar un mapa de zonas onde se poden producir acosos (autobús, patio,...) e poñer ou facer poñer en marcha medidas para que non se produzan.
- Levar á aula o tema do acoso escolar e realizar actividades que impliquen:
• Ensinar ó alumnado sinais de perigo, etiquetar contextos e condutas. Favorecer que distingan entre condutas violentas en xeral e condutas de acoso. Informar sobre os tipos, circunstancias e fórmulas de acoso escolar.
• Darlles información sobre o sistema de apoio aos que recorrer cara a denunciar os feitos e incidir en que non se sintan culpables polo sucedido. Informar sobre cómo reaccionar e a quen pedir axuda, indicar quen pode denunciar e ante quen.
• Facer ver que o silenciado non se pode solucionar (ter en conta que as vítimas e as testemuñas tenden a silenciar o ocorrido). Insistir para que non sufran/asuman os actos violentos de forma resignada. Indicar a importancia de que o alumnado revele o sucedido.
• Facer ver que o uso da forza e prepotencia non significa ser valorados.
• Desenvolver condutas e actitudes de autoprotección
- Actuar ante calquera sospeita de acoso escolar:
• Recoller datos sobre o feito
• Apoiar á persoa acosada (evitar dicirlle que non faga caso), estudar como solucionar o problema, implicar o maior número de persoas relevantes ó caso.
• Ter en conta que quen acosa acostuma a mentir e/ou xustificar a acción (era unha broma, comezou a outra persoa, díxome que era… e so me defendín,).
• Avisar á familia da persoa acosadora e tomar medidas precisas de acordo co regulamento.

11 ene 2010

FORMAS DE ACOSO

O acoso emprega varias formas:
Exclusión social (ignorar, illar, evitar a participación, marxinar, silenciar, facer baleiro ao redor,…)
Agresión verbal ( insultar, alcumar, espallar rumores, ridiculizar, burlarse, mandar mensaxes …)
Agresión física indirecta (roubar, agochar obxectos, rachar ou estragar materiais,…)
Agresión psicolóxica (ameazar, meter medo,…)
Agresión física directa (facer cambadelas, tirar dos pelos, pintar a cara, empurrar, pegar,sacar a roupa, levantar a saia, …)
Chantaxe (obrigar a facer cousas, coaccionar, extorsionar,…)”

MAIS... QUE É O ACOSO?

“Acoso escolar é unha conduta abusiva que atenta repetidamente contra a integridade psíquica ou física dunha nena ou un neno”
“É unha situación de malos tratos dunha nena ou un neno contra unha compañeira ou un compañeiro e que ten unha duración continuada no tempo"