LÍMITES AOS REIS DA CASA

Unha nova dos últimos días volve poñer sobre a mesa o tema dos límites, o exemplo familiar,...



Ter unhas normas claras, unhas rutinas diarias e uns horarios adecuados proporcionan seguridade ás nenas e aos nenos. Está comprobado que nun ambiente disciplinado, é mais doada a convivencia, desenvólvese a autoestima máis alta, hai máis autonomía e responsabilidade.

Poñemos normas, pero o malo é que pasamos a maior parte do tempo perseguindo ás nenas e aos nenos para lembrarlles cada unha delas: Recolliches? Fixeches os deberes? Lavaches as mans?... e acostumamos ás criaturas a que o que teñen que facer, faise cando avisamos.

Ás veces usamos ameazas para que cumpran, pero o malo é que como non cumprimos as ameazas, non cumprirán nunca.Vaise convertendo nun xogo entre familias e nenas e nenos, un xogo con regras cambiantes e un xogo que acostuman perder nais e pais.

Son inimigos da responsabilidade:

• Facer as cousas polas nenas e polos nenos

• Sobreprotexer e non esixir de acordo coas súas capacidades

• Quitar autoridade facéndolles ver que non pasa nada se non fan

• Recordarlle constantemente o que ten que facer, sen darlle oportunidade de que fagan

• Non ensinar a responsabilizarse

• Non revisar se cumpriron ou non, pensar que a responsabilidade aparece por arte de maxia.

• Permitir que boten a culpa a outras persoas do que non fan: “o compañeiro faloume e non me deixou facer” “a profe esixe moito” “estaba canso e non fixen” “é moito o que teño que facer”

• Non deixar que fagan as cousas soas e sós.

• Subestimar a capacidade das nenas e dos nenos: “teñen pouca idade” “é moito para que fagan” “non pode facer tanto”

• Dar prioridade a cousas que non o son: “non quero que pase a tarde facendo deberes, ten que ir a extraescolares”, “cando veño do traballo prefiro xogar con ela”,...

• Xustificar á nena ou ao neno cando non fai o que debe: “non puido facelo porque fomos ver a avoa”, “hoxe tiña natación” “chegamos tarde a casa”,...

Estes enlaces e o artigo que reproducimos a continuación pode axudarnos a reflexionar:

Los reyes de la casa... y del colegio



Autor: Javier Armesto


Publicado en Voz de Galicia. 8/10/2010


Se empieza desafiando al profesor y se acaba rompiéndole las muñecas. Es lo que ha hecho un alumno de secundaria de Castellón, y los responsables del centro sopesan la posibilidad de enviar al joven a un servicio de atención pedagógica. No consta que el chaval sea huérfano, pero, por lo visto, la familia ha dejado de ser el principal referente educativo.


Los padres de hoy en día llevan a sus hijos a desayunar al colegio, delegan su cuidado en abuelos y empleadas de hogar, pretenden que los centros de enseñanza sean una especie de aparcamiento donde dejar al niño hasta bien entrada la tarde e incluso quieren cambiar el calendario lectivo para que haya más clases extraescolares, menos vacaciones... A esto lo llaman «conciliar» la vida familiar y la laboral.


¿Autoridad docente? A ver quién manda callar en la escuela "a los reyes de la casa".

ACEPTAR AS DIFERENZAS

Fábula del puercoespín

Durante la edad de hielo, muchos animales murieron a causa del frío.

Los puercoespín dándose cuenta de la situación, decidieron unirse en grupos. De esa manera se abrigarían y protegerían entre sí, pero las espinas de cada uno herían a los compañeros más cercanos, los que justo ofrecían más calor. Por lo tanto decidieron alejarse unos de otros y empezaron a morir congelados.



Así que tuvieron que hacer una elección, o aceptaban las espinas de sus compañeros o desaparecían de la tierra.

Con sabiduría, decidieron volver a estar juntos. De esa forma aprendieron a convivir con las pequeñas heridas que la relación con una persona muy cercana puede ocasionar, ya que lo más importante es el calor del otro.



De esa forma pudieron sobrevivir.



Moraleja de la historia

La mejor relación no es aquella que une a personas perfectas, sino aquella en que cada individuo aprende a vivir con los defectos de los demás y admirar sus cualidades.

QUE TIPO DE PERSOAS QUEREMOS FORMAR?

Que tipo de persoas queremos formar?


A tarefa educativa das nenas e dos nenos, das fillas e dos fillos precisa ter unha meta para poder ir marcando pasiños para a súa consecución. Dependendo do que queiramos que sexan no futuro faremos unhas cousas ou outras.

Queremos cabezas ben cheas ou cabezas ben estruturadas? Queremos persoas dependentes ou persoas autónomas e que se vallan por si? Queremos persoas manipulables ou persoas con criterios propios?....

Un decálogo desexable par ao futuro podes er:

1º.- Persoas que gozan co que lles pode brindar a vida

Persoas que saiban aproveitar o que a vida lles dá, persoas que non pasen os días amargadas con imposibles. Persoas con habilidade para descubrir e para deleitarse, persoas con sensibilidade, persoas que sintan o pracer do descubrimento, da aprendizaxe,...

2º.- Persoas que sexan equilibradas.

Persoas que teñan equilibrio afectivo, cun xeito adecuado de ser e de comportarse. Que saiban desenvolver ao máximo as súas capacidades, con seguridade en si. Persoas que desenvolvan o aspecto intelectual, pero tamén e ao unísono o físico, o social, o moral, o afectivo, o actitudinal,....

3º.- Persoas que se coñezan e acepten a si mesmas.

Coñecerse, aceptarse... é a mellorar maneira de poder mellorar.

4º.- Persoas que aceptan e respectan todo o que hai na natureza.

Que aprecian o mundo natural, que gozan da natureza.

Que teñen sensibilidade ecolóxica e medioambiental.

5º.- Persoas que teñen un exquisito respecto cara ás demais persoas

Persoas que respecten ás diferenzas, que non acosen, que non se aproveiten do resto. Persoas tolerantes, persoas capaces de ser empáticas.

6º.- Que sexan persoas honestas, buscadoras da verdade.

A busca da verdade como motor da súa vida, como posibilidade de aprender máis, como posibilidade de non conformarse co que se sabe.

Cada día hai novas cousas que aprender e non debe desbotarse ningunha posibilidade.

7º.- Persoas que non culpan ás demais persoas do que lles pasa nin xustifican os seus erros nas actuacións do resto

Persoas que se senten capaces de superarse, que actúan con corrección, quen on xustifica nos seus actos polo que o resto fai. Persoas quen on vive nda crítica e os bisbeos, que se relacionan con adecuación.

8º.- Persoas que non teñen medo ao fracaso.

O maior fracaso é non facer por medo ao fracaso. Dos erros e dos fracasos hai que facer ocasións para aprender a mellorar.

9º.- Persoas que teñen sentido do humor.

O humor produce un certo relax psicolóxico que leva desdramatizar, a non

tomarse as cousas pola tremenda e a non virse abaixo ante as dificultades.

10º.- Persoas que valoran máis o ser que o ter.

Que valoran ás persoas máis polas calidades que teñen que polo diñeiro que atesouran. Valoran a vertente interna da persoa, o seu xeito de estar na vida, os seus valores, as súas capacidades,...

TEXTO ADAPTADO DE ESCRITOS DE CARMEN ILIZARBE

PARA REFLEXIONAR

OLA! DE VOLTA AO COLEXIO PODEMOS IR LENDO COUSAS RELACIONADAS COA NOSA VISIÓN DAS PERSOAS... SE QUEREDES CLICLADE AQUÍ.